Beste extraverte persoonlijkheid,

Zolang ik me kan herinneren leven we naast elkaar. Soms gaat dit goed, soms wat minder. We hebben onze ups en downs. Opvallend is dat we niet met elkaar praten over onze persoonlijkheid, over onze verschillen en hoe we op elkaar reageren – laat staan hoe we van elkaar (kunnen) leren. Ik vind het tijd worden om dat wel te doen.

Over jou is al veel bekend. De maatschappij leek lange tijd te draaien op jouw persoonlijkheid. Jij bent ‘de normale’. Hoe ik je zou omschrijven? Jij bent erg sociaal, houdt van schijnwerpers en aandacht. Je vult de kamer met een hoop energie en gezelligheid en zoekt deze vanzelfsprekend ook op. Je zegt wat je denkt, laat je niet snel weerhouden door gevoelens en gedachten en gaat risico’s en experimenten niet uit de weg. Meestal ben je competitief ingesteld.

Omdat ik me van nature verdiep in jouw persoonlijkheid, weet ik in grote lijnen hoe jij je gedraagt en beweegt. Uit ervaring en (lees)onderzoek ontdek ik dat jij van nature minder de impuls voelt om je te verdiepen in mij. Daarom een korte opsomming van hoe ik me doorgaans gedraag: Mij zie je vaak op de achtergrond, ik kan beschouwen en observeren. Ik weeg mijn antwoorden nog eens af, heb een luistertalent en door mijn afwachtende houding kom ik bescheiden over. Ik heb tijd nodig om op te laden en dat doe ik het liefst alleen.

Het duurde even, maar inmiddels laat ik steeds meer van me zien en horen. Zo ben ik vaker te zien in de media en verschijnen bijvoorbeeld boeken over mijn persoonlijkheid. Zo langzamerhand wordt er ruimte gecreëerd voor en waarde gehecht aan mijn aanwezigheid. Ik mag er zijn. Tot zover mijn ontwikkelingen.

De ontwikkelingen tussen ons lijken nog niet echt van de grond te komen. Onze onderlinge communicatie verloopt verre van soepel. Hoe ervaar jij dat? Gesprekken als deze komen meer dan eens voor:

Jij: “Zo, ik heb me dit weekend goed vermaakt in de stad. Zowel vrijdag- als zaterdagavond uit geweest. Ik heb zóveel gedronken. M’n vrienden zeiden dat ik flink dronken was. Ik heb filmpjes gezien en af en toe herinner ik me wat vlagen. Ik heb zo hard gelachen. Als ik die filmpjes weer bekijk, krijg ik zo weer de slappe lach. Je had er echt bij moeten zijn, joh!”
Ik: “Wat fijn dat je het zo naar je zin hebt gehad.”
Jij: “Ja, ik heb me echt goed vermaakt. Ben jij nog uit geweest?”
Ik: “Nee, ik…”
Jij: “Niet?! Wat heb je dan het hele weekend gedaan?”
Ik: “Ik heb met een vriend afgesproken, we hebben koffie gedronken en bijgepraat. En ’s avonds heb ik op de bank genoten van een goed boek.”
Jij: “Oh, serieus? Wat heb jij voor leven als je dat leuk vindt? Ik neem je echt een keer mee uit. Ik weet zeker dat je dat leuker vindt dan een boek lezen op de bank.”

En vervolgens praat jij verder over jouw ervaringen en ben ik de luisteraar.

In zo’n gesprek heb ik toch het gevoel dat ik mijn levensstijl moet verdedigen. Het lijkt alsof mijn interesses er niet mogen zijn en dat ik dezelfde keuzes moet maken als jij. Misschien wordt het met dit voorbeeld duidelijker:

Jij: “Zo, ik heb me dit weekend goed vermaakt in de stad. Zowel vrijdag- als zaterdagavond uit geweest. Ik heb zóveel gedronken. M’n vrienden zeiden dat ik flink dronken was. Ik heb filmpjes gezien en af en toe herinner ik me wat vlagen. Ik heb zo hard gelachen. Als ik die filmpjes weer bekijk, krijg ik zo weer de slappe lach. Je had er echt bij moeten zijn, joh!”
Ik: “Niet! Heb je dát het hele weekend gedaan? Wat voor leven heb jij?”
Jij: “Ja, ik..”
Ik: “Serieus?” Waarom ga je niet eens een goed boek lezen? Of neem eens een keer de tijd voor een goed gesprek met een vriend of familielid.”
Jij: “Uuh.. We hebben ook wel met elkaar gesproken toen we…”
Ik: “Ik heb dit weekend met een vriend koffie gedronken en bijgepraat. En ’s avonds heb ik op de bank genoten van een goed boek. Dát is pas leven. Ik kan je Amerikanah van Chimamanda Ngozi Adichie echt aanbevelen, wil je die een keer lenen?”

Jij kijkt mij glazig aan, duikt met je rechterhand in je broekzak, zegt ondertussen dat je wordt gebeld en al weglopend doe je alsof je een telefoongesprek start.

Heus, ik vermoed dat je niet bewust oordeelt over wat ik wel of niet doe. Waarschijnlijk had je, tot nu toe, geen idee wat de kracht is van zulke terloopse opmerkingen. Nu je dit wel weet, kan ik het heel erg waarderen als onze gesprekken een iets andere vorm krijgen.

‘Welke vorm dan?’, hoor ik je hardop denken. Wat vind je ervan om daarover eens van gedachten te wisselen met elkaar. Gewoon samen, jij en ik, op de bank, een dozijn chocola tussen ons in en onze handen gevouwen om een warm kopje thee. Nouja, ik geloof dat ik ook nog wel ergens een goede fles wijn heb liggen, mocht je daar toch meer zin in hebben.

Wat denk je, doen?

Warme groet,
Introverte persoonlijkheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s